Etyka protestancka
Tendencje odśrodkowe są do pewnego stopnia wpisane w protestantyzm. Podkreślana w doktrynie konieczność indywidualnej i osobistej interpretacji Pisma Świętego rodziła spory i sprzyjała powstawaniu rozłamów. Jak stwierdził jeden z dostojników kościoła anglikańskiego, „Jeśli dwóch wyznawców kościoła rzymskokatolickiego nie zgadza się w kwestiach doktrynalnych, rozwiązanie jest proste: spór rozstrzygnie papież. Natomiast gdy spór prowadzi dwóch protestantów, powstaną dwa różne kościoły". Protestantyzm zawsze charakteryzowały wewnętrzne podziały i dopiero w naszym stuleciu podjęto próby jednoczenia różnych kierunków poprzez tworzenie narodowych rad kościelnych oraz eksponowanie punktów stycznych w doktrynie. Kościół zielonoświątkowców, zwany także charyzmatycznym, stanowią wspólnoty wywodzące się z protestanckiego baptyzmu, jednakże w ostatnich latach jego wpływ zaznacza się także w łonie kościoła rzymskokatolickiego. Zielonoświątkowcy przypisują sobie nadnaturalne zdolności, jak moc uzdrawiania, co ma być oczywistym dowodem obecności w nich Ducha Świętego. W doktrynie podkreśla się też znaczenie indywidualnych przeżyć i form kultu.